Δελτίο Τύπου 04/04/2013

Εκτύπωση PDF

Τον προηγούμενο μήνα η μνημονιακή κυβέρνηση επέφερε καίριο πλήγμα τόσο στον πολιτικό πολιτισμό, όσο και στα δικαιώματα των μεταναστών, κρίνοντας ως «αντισυνταγματικές» συγκεκριμένες διατάξεις του νόμου Ραγκούση. Όσον αφορά στους μετανάστες πρώτης γενιάς, το ΣτΕ θεώρησε ότι τα υπάρχοντα κριτήρια (πενταετής μόνιμη και νόμιμη παραμονή στη χώρα, εξαετής φοίτηση στο ελληνικό σχολείο, και η ανυπαρξία καταδίκης για ορισμένα ποινικά αδικήματα) δεν αρκούσαν. Αντ’ αυτών ανέδειξαν την ανάγκη απόδειξης ότι ο μετανάστης έχει «δεσμό με το ελληνικός έθνος», προφανώς αφήνοντας ένα μεγάλο παράθυρο στην αναχαίτιση της προσπάθειας πολιτικογράφισης. Για τα παιδιά, δε, των μεταναστών ο νόμος Ραγκούση προέβλεπε δικαίωμα στην απόκτηση ιθαγένειας σε όποιο παιδί έχει γεννηθεί στην Ελλάδα από μόνιμους (τουλάχιστον πέντε χρόνια) και νόμιμους γονείς. Μετά την τροποποίηση, οι μετανάστες δεύτερης γενιάς οφείλουν, αρχικά, να έχουν συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας του και να έχουν περάσει από εννιά χρόνια εκπαίδευσης στο ελληνικό σχολείο.Ταυτόχρονα, ωστόσο, με τα παραπάνω το ΣτΕ εξετάζει και την περίπτωση απονομής τιμητικής(!) ιθαγένειας ή μόνιμης άδεις παραμονής σε όποιον «επενδυτή» φέρει χρήμα στη χώρα.

Στη σημερινή κοινωνία, λοιπόν, οι αξίες θυσιάζονται στο βωμό του χρήματος. Σε καιρούς οικονομικής, κοινωνικής και ηθικής κρίσης κατά τους οποίους ο ρατσισμός αυξάνεται ραγδαία η κυβέρνηση επιλέγει όχι μόνο να απουσιάζει από την πάλη ενάντιά του, αλλά να τον τονώνει. Αυτό, βέβαια, δεν αποτελεί έκπληξη για κανέναν μας, δεν είναι η πρώτη φορά που οι μετανάστες θα γίνουν αποδιοπομπαίοι τράγοι για τα προβλήματα ενός συστήματος που εδώ και χρόνια παρακμάζει.

Ωστόσο, η απόφαση του ΣτΕ ανοίγει νέες και πιο επικίνδυνες πόρτες. Πλέον δεν στοχοποιούνται μόνο οι μετανάστες, αλλά και τα παιδιά τους. Ακόμα κι αν γεννήθηκαν, σπούδασαν και μεγάλωσαν σε αυτή τη χώρα, ακόμα κι αν η Ελλάδα είναι η μοναδική τους πατρίδα , πάνω από 200.000 παιδιά μεταναστών κινδυνεύουν στα 18 τους να μετατραπούν σε παράνομους μετανάστες προς απέλαση, αν δεν μπορούν να πληρώσουν 150 ένσημα για άδειες παραμονής. Όταν, όμως, η ανεργία στην Ελλάδα αγγίζει το 30% και η ανασφάλιστη εργασία είναι κανόνας, μια τέτοια προϋπόθεση είναι τουλάχιστον παράλογη.

Ποιο είναι, λοιπόν, το χρέος μας ως πολίτες, ευρύτερα από την καθημερινή μας στάση; Οφείλουμε να υψώσουμε τις φωνές και τις γροθιές μας, θυμίζοντας στην κοινωνία ότι όσα τώρα έρχονται για τους μετανάστες, σε λίγο θα έρχονται για όλους κι όλες μας. Ας μη ξεχνάμε ότι πριν λίγες μόνο δεκαετίες η ιθαγένεια καθοριζόταν από τα πολιτικά φρονήματα. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε την τελευταία εκδοχή για να βγούμε στους δρόμους. Άλλοι θα παλέψουν πολιτικά, άλλοι ρομαντικά, ο αγώνας όμως πρέπει να είναι κοινός και ενωτικός.

 

Οι μετανάστες- μετανάστριες δεν είναι το πρόβλημα, είναι άνθρωποι με προβλήματα. Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος.

 

Πάτρα, 04/04/2013

ΚΙΝΗΣΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ/ΤΡΙΩΝ