ΕΙΔΗΣΕΙΣ & ΑΡΘΡΑ

Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας, για να μάθετε το δίκιο μας. Τριακόσιοι (300) από εμάς ξεκινάμε Πανελλαδική Απεργία Πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις 25 του Γενάρη.

Είμαστε μετανάστες και μετανάστριες από όλη την Ελλάδα. Ήρθαμε εδώ διωγμένοι από τη φτώχια, την ανεργία, τους πολέμους, τις δικτατορίες. Οι πολυεθνικές της Δύσης και οι πολιτικοί υπηρέτες τους στις πατρίδες μας, δεν μας άφησαν άλλη επιλογή από το να ρισκάρουμε τις ζωές μας 10 φορές για να έρθουμε μέχρι την πόρτα της Ευρώπης. Η Δύση που καταληστεύει τον τόπο μας, με το απείρως καλύτερο βιοτικό επίπεδο από εκεί, είναι για μας η μοναδική ελπίδα να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Ήρθαμε (με κανονική ή όχι είσοδο) στην Ελλάδα και δουλεύουμε για να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας. Βρισκόμαστε στην αναξιοπρέπεια και στο σκοτάδι της παρανομίας για να ωφελούνται οι εργοδότες και οι υπηρεσίες του κράτους από την άγρια εκμετάλλευση της εργασίας μας. Ζούμε από τον ιδρώτα μας και με το όνειρο κάποια στιγμή να αποκτήσουμε ίσα δικαιώματα με τους έλληνες συναδέλφους.

Το τελευταίο καιρό τα πράγματα έχουν γίνει πολύ δύσκολα για εμάς. Όσο κόβονται οι μισθοί και οι συντάξεις, όσο ακριβαίνουν τα πάντα, τόσο ο μετανάστης παρουσιάζεται ως φταίχτης, ως ο υπαίτιος για την εξαθλίωση και την άγρια εκμετάλλευση των ελλήνων εργαζομένων και μικροεπιχειρηματιών. Η προπαγάνδα φασιστικών και ρατσιστικών κομμάτων και οργανώσεων έχει πλέον γίνει η επίσημη γλώσσα του κράτους για το μεταναστευτικό. Η φρασεολογία τους αναπαράγεται πλέον αυτούσια από τα ΜΜΕ όταν μιλάνε για εμάς. Οι «προτάσεις» τους πλέον εξαγγέλλονται ως κυβερνητικές πολιτικές. Τείχος στον Έβρο, πλωτά στρατόπεδα και ευρωστρατός στο Αιγαίο, πογκρόμ και τάγματα εφόδου στις πόλεις, μαζικές απελάσεις. Πάνε να πείσουν τους έλληνες εργαζόμενους, πως συνιστούμε ξαφνικά απειλή για αυτούς, πως εμείς φταίμε για την πρωτοφανή επίθεση που δέχονται από τις ίδιες τους τις κυβερνήσεις.

Η απάντηση στο ψέμα και στη βαρβαρότητα πρέπει να δοθεί τώρα και θα την δώσουμε εμείς οι μετανάστες και μετανάστριες. Μπαίνουμε μπροστά με τη ζωή μας για να σταματήσουμε τώρα την αδικία σε βάρος μας. Ζητάμε την νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών, ζητάμε ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους έλληνες εργαζομένους και εργαζόμενες. Ζητάμε από τους έλληνες συναδέλφους μας εργαζομένους, από κάθε άνθρωπο που τώρα υποφέρει κι αυτός από την εκμετάλλευση του ιδρώτα του, να σταθεί δίπλα μας. Να στηρίξει τον αγώνα μας, για να μην αφήσει να επικρατήσει και στο δικό του τόπο το ψέμα και η αδικία, ο φασισμός και η απολυταρχία των πολιτικών και οικονομικών ελίτ. Αυτό δηλαδή που έχει επικρατήσει και στις δικές μας πατρίδες και μας ανάγκασε να ξενιτευτούμε για να μπορέσουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, εμείς και τα παιδιά μας.

Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας, για να μάθετε το δίκιο μας. Τριακόσιοι (300) από εμάς ξεκινάμε Πανελλαδική Απεργία Πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις 25 του Γενάρη. Βάζουμε την ζωή μας σε κίνδυνο, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είναι ζωή αυτή για ένα αξιοπρεπή άνθρωπο. Προτιμούμε να πεθάνουμε εδώ, παρά τα παιδιά μας να ζήσουν αυτά που περάσαμε εμείς.

Ιανουάριος 2011
Η Συνέλευση των μεταναστών απεργών πείνας



Στον Έβρο η δημιουργία τείχους, στην Πάτρα η αγορά scanner ξοδεύοντας εκατομμύρια ευρώ. Αυτές ήταν οι πρόσφατες εξαγγελίες από εκπροσώπους της κεντρικής και τοπικής εξουσίας σε ικανοποιητικό για αυτούς κλίμα.

Αναρωτιόμαστε: Πώς ακριβώς θα επαναπροωθήσουν πρόσφυγες σε επικίνδυνες για την ζωή τους χώρες όπως η Σομαλία και το Αφγανιστάν; Πώς θα σταματήσουν τα κύματα προσφυγιάς με scanner όταν οι ίδιες πολιτικές π.χ. στην Ιταλία έχουν αποτύχει;

Τα κύματα προσφύγων δεν θα σταματήσουν όσο οι ΕΕ και ΗΠΑ διαμελίζουν τις χώρες τους, όσο τα οικονομικά και πολιτικά αίτια υφίστανται. Επιτέλους ας κατανοήσουν ότι η προσφυγιά δεν λύνεται με καταστολή θα οδηγήσει μόνο σε περισσότερους θανάτους στα σύνορα και σε περισσότερους ανθρώπους-σκιές.

Αυτές οι κατασταλτικές πολιτικές έχουν οδηγήσει χιλιάδες πρόσφυγες στον εγκλωβισμό τους στην Ελλάδα, δεκάδες απεργούς πείνας στην Αθήνα ζητώντας άσυλο, αμέτρητους νεκρούς στα σύνορα. Στην Πάτρα έχουμε βιώσει περισσότερο από ποτέ την αποτυχία της κατασταλτικής πολιτικής: πεινασμένοι και εξαθλιωμένοι πρόσφυγες διασκορπισμένοι σε όλη την Πάτρα, με παντελή απουσία κοινωνικών υπηρεσιών, χωρίς πρόσβαση σε διαδικασίες ασύλου, και η ιστορία συνεχίζεται ….

Οι πολιτικές αυτές έχουν αποτύχει, ας το συνειδητοποιήσει επιτέλους η κεντρική και η τοπική εξουσία. Να σταματήσουν να δρουν σε βάρος των προσφύγων πολέμου.

Κατάργηση Συνθήκης Δουβλίνο ΙΙ- Νομιμοποίηση-Κοινωνική πρόνοια στους πρόσφυγες πολέμου

Η προκύρηξη σε pdf

Δυστυχώς στο νησί της Λέρου εφαρμόστηκε βίαια και με αναλγησία το πρόγραμμα επαναπροώθησης μεταναστών στην Τουρκία, με πρώτα θύματα μιας απάνθρωπης αντιμετώπισης, τους δηλωθέντες Παλαιστίνιους μετανάστες της Λέρου. Στις 10/1/2011, στις 19.30, δίχως προειδοποίηση, προετοιμασία και επιλογή επιβιβάστηκαν, με προορισμό την Τουρκία, σε ναυλωμένο για το σκοπό αυτό καράβι 40 μετανάστες, μεταξύ των οποίων υπήρχαν 20 βρέφη και παιδιά.

Στις 8/12/2010 είχαν συλληφθεί στη θάλασσα από το λιμενικό 68 συνολικά μετανάστες, οι οποίοι είχαν δηλώσει Παλαιστίνιοι, εκτός από δυο που είχαν δηλώσει Αφγανοί. Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, οι μετανάστες χαρακτηρίστηκαν ως Σύριοι. Όλοι διέμεναν στο ξενοδοχείο Ara, το οποίο εκμισθώνεται από τη Νομαρχία Δωδεκανήσου, για τη φιλοξενία μεταναστών και προσφύγων. Η τοπική κοινωνία της Λέρου ,στην πλειοψηφία της, στέκεται αλληλέγγυη στο ζήτημα των μεταναστών, συνδράμοντας με όποιο τρόπο μπορεί και βοηθώντας στην αξιοπρεπή διαβίωσή τους, για όσο καιρό παραμένουν στο νησί. Κατά συνέπεια, ουδείς λόγος υπήρχε αυτής της βίαιης επαναπροώθησης, που ουσιαστικά έγινε δίχως επιλογή και δίχως να ληφθούν υπόψιν η ανάγκη προστασίας των ανήλικων παιδιών και η προστασία της οικογένειας, καθώς και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Αποτέλεσμα αυτής της εσπευσμένης κίνησης των αρχών ήταν να απομακρυνθούν από ένα ασφαλές περιβάλλον 20 βρέφη και παιδιά, εκ των οποίων ένα τετράχρονο κοριτσάκι τυφλό και δυο μωρά με παθολογικά προβλήματα, καθώς και να χωριστούν δύο οικογένειες. Μέσα στο αγιάζι του λιμανιού διαδραματίστηκαν τραγικές σκηνές. Οι μάνες προσπαθούσαν να προφυλάξουν τα μωρά τους και η πενηνταδιάχρονη Αμούνα, με έντονα συμπτώματα σοκ, θρηνούσε για το βίαιο αποχωρισμό της από τον άντρα της και τα τρία τους παιδιά, ενώ ο σύζυγος της που έχει μείνει πίσω βρίσκεται σε κατάσταση πανικού. Επίσης η δεκαοχτάχρονη Μαριάν σπάραζε στο λιμάνι φεύγοντας για την Τουρκία, ενώ ο σύζυγός της που έχει μείνει πίσω εισήχθη στο νοσοκομείο με έντονα ψυχολογικά προβλήματα.

Αφού λοιπόν ο κος Υπουργός ΥΠΠΟ δηλώνει ότι έχει ιδιαίτερη ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αγωνία και την ελπίδα των μεταναστών για μια καλύτερη ζωή, πώς χρησιμοποιεί αυτές τις βάναυσες μεθόδους επαναπροώθησης; Γνωρίζει ο κος Υπουργός ότι εκδιώχθηκαν μωρά μόλις μερικών μηνών, παιδιά και γυναίκες δίχως τις οικογένειές τους;

Είναι σαφές ότι η κεντρική κυβερνητική επιλογή για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού προβλήματος είναι μόνο η προσπάθεια να σταματήσει η εισροή μεταναστών στην Ελλάδα και κατ' επέκταση στην Ευρώπη. Επιλέγονται έτσι αποτρόπαιες και απάνθρωπες πρακτικές, όπως ο φράχτης στον Έβρο, τα καράβια- φυλακές που θα πλέουν ανεξέλεγκτα στο Αιγαίο μεταφέροντας μετανάστες στην Τουρκία ή στα διεθνή ύδατα... και σε δίχως κριτήρια και δίχως σχεδιασμό επαναπροωθήσεις. Παράλληλα εκκρεμούν χιλιάδες αιτήσεις ασύλου και κατ' ουσίαν δεν προστατεύονται οι πρόσφυγες .

Ρωτάμε λοιπόν τον κύριο Υπουργό αν όλα τα παραπάνω συνάδουν με κοινωνική ευαισθησία, ανθρωπισμό, σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του κοινού περί δικαίου αισθήματος καθώς και με τον πολιτισμό μας ή συμπορεύονται με τα σχέδια των ρατσιστών που κραυγάζουν για τη εκδίωξη όλων των μεταναστών, χειροκροτούν για το φράχτη και απαιτούν ηλεκτροφόρα καλώδια στα σύνορα.

Εμείς από το νησί της Λέρου, που αρνούμαστε να μένουμε απαθείς στη βαρβαρότητα και να στοχοποιούμε τον "άλλο" για τα οποιαδήποτε προβλήματα μας, πιστεύουμε ότι με τέτοιες μεθόδους δε λύνεται το πρόβλημα της μετανάστευσης, η διαχείριση του οποίου απαιτεί μια ολοκληρωμένη, σοβαρή και υπεύθυνη πολιτική. Άλλωστε όσο υπάρχουν πόλεμοι, σφαγές αμάχων, καταπιεστές και καταπιεζόμενοι, πείνα και κοινωνικός ρατσισμός οι άνθρωποι θα μεταναστεύουν με όνειρο μια καλύτερη ζωή.

Ομάδα πολιτών Λέρου

Τα τελευταία γεγονότα με πρωταγωνιστές τους μετανάστες που διαβιούν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες στην πόλη μας έφερε και πάλι στο προσκήνιο την ανάγκη μιας διαφορετικής προσέγγισης του θέματος. Η δημιουργία προβλημάτων στη ζωή της πόλης και των πολιτών γίνεται αφορμή για την αναζήτηση και την ανάδειξη των διαφορετικών προσεγγίσεων.

Φτάνει πια η υποκρισία και η αναλγησία αρχόντων και κυβερνώντων!

Ως λαός κατά το παρελθόν έχουμε βρεθεί αρκετές φορές στη θέση των προσφύγων τόσο κατά τη διάρκεια των πολέμων όσο και κατά τη διάρκεια της χούντας. Έχουμε μεταναστεύσει αναγκασμένοι είτε από τον πόλεμο, είτε από τη φτώχεια, είτε από πολιτικούς διωγμούς. Σήμερα, κάποιοι άλλοι λαοί βρίσκονται σε αυτή τη θέση και οι ευθύνες μας για αυτό ως μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ είναι δεδομένες. Ως Πολιτεία λοιπόν θεωρούμε αυτονόητη την ευθύνη μας για την προστασία των προσφύγων, με βάση τις διεθνείς συνθήκες και το Σύνταγμα, όχι μόνο γιατί βρεθήκαμε στην ίδια θέση αλλά γιατί οι αξίες της αλληλεγγύης και της ελευθερίας είναι που δίνουν νόημα στη ζωή μας.

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών αποδεικνύουν ,δυστυχώς, με τον χειρότερο τρόπο την αποτυχία των πολιτικών που εφαρμόστηκαν έως σήμερα. Όχι επειδή δεν συνέχισαν την βάρβαρη εκδίωξη των προσφύγων από την Πάτρα αλλά γιατί κινούνταν σε λάθος κατεύθυνση.

Η παρουσία εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια στην πόλη μας των προσφύγων , παρά τις επίμονες και καταδικαστέες προσπάθειες εκδίωξής τους , καταδεικνύει την αναγκαιότητα η Πολιτεία και οι τοπικές αρχές να αντιμετωπίσουν το ζήτημα στο πλαίσιο μιας συντονισμένης προσπάθειας που έστω και εάν δεν επιλύει το ζήτημα της προσφυγιάς θα αντιμετωπίζει προβλήματα κοινωνικής συνοχής.

Κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι πρόσφυγες είναι το πρόβλημα.

Διατείνονται ότι έχει προτεραιότητα το συμφέρον του Έλληνα. Είναι οι ίδιοι που πρόθυμα υπέγραψαν το μνημόνιο δίνοντας προτεραιότητα στο συμφέρον των εταίρων και των δανειστών μας. Ξεχνούν ότι εάν βάλεις στην άκρη τα δίκαια των πιο καταπιεσμένων σύντομα θα είσαι εσύ στη θέση αυτή και δεν θα βρεθεί κανείς να σε υποστηρίξει.

Οι πρόσφυγες δεν είναι το πρόβλημα.

Η τραγική κατάσταση στην οποία διαβιούν είναι το αποτέλεσμα του γκρεμίσματος του όποιου κοινωνικού κράτους είχε δημιουργηθεί ένα γκρέμισμα στο οποίο συναίνεσαν και συναποφάσισαν. Είναι αποτέλεσμα της αποδοχής του ρόλου του δεσμοφύλακα που επέβαλαν οι εταίροι μας στη χώρα με τη συνθήκη του ΔΟΥΒΛΙΝΟ ΙΙ.

Ούτε ένα ευρώ για τους πρόσφυγες αλλά δις για τις τράπεζες. Δεν θα αφήσουμε, έλεγαν, το όνειρο του μετανάστη να γίνει εφιάλτης για την πόλη αλλά δέχτηκαν με περισσή ευκολία ο εφιάλτης της κρίσης που με τη βία πληρώνει ο λαός μας να θρέφει τα όνειρα των τραπεζιτών και των υποτακτικών τους.

Οι πρόσφυγες δεν θα γίνουν ο αποδιοπομπαίος τράγος της Ιστορίας.

Είμαστε μαζί τους γιατί ξέρουμε ότι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους είναι συνυφασμένη με την υπεράσπιση της κοινωνίας της ισότητας, της αλληλεγγύης και του αγώνα για αυτές τις αξίες, με την αναβάθμιση της ζωής στην πόλη μας.

Εάν θέλει η Πολιτεία μια κοινωνία χωρίς προβλήματα συνύπαρξης θα πρέπει να αποφασίσει με ποιους θα πάει. Τον τρόπο να λύσουν τα προβλήματα τον ξέρουν.

Το θέλουν όμως;