poster25_11_2010

Χιλιάδες πρόσφυγες, μετανάστες και μετανάστριες από την Ασία, την Αφρική και όχι μόνο, παίρνουν κάθε χρόνο το δρόμο για τη κεντρική και βόρεια Ευρώπη. Η Πάτρα είναι συχνά ενδιάμεσος σταθμός στο μακρύ, επικίνδυνο ταξίδι τους.

Οι ροές αυτές δεν δημιουργήθηκαν ούτε από τη μεγαλομανία των φυγάδων (να ζήσουν σαν Ευρωπαίοι) ούτε από τους λαθρέμπορους ανθρώπων (αυτοί δρούν και βασιλεύουν όταν οι «άρχοντες» μας κρατούν σε καθεστώς παρανομίας τους πρόσφυγες και μετανάστες) αλλά από τους πολέμους, τη αβάσταχτη φτώχεια και δυστυχία, τη καταστροφή και τη καταλήστευση του τόπου τους και δεν επηρεάζονται από αστυνομεύσεις, κινδύνους, θανάτους, απελάσεις ή την frontex.

Η συνολική αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος είναι θέμα της ευρωπαϊκής και της ελληνικής κυβερνητικής πολιτικής. Η κινητοποίηση όμως των πολιτών στη βάση του σεβασμού των κανόνων του διεθνούς δικαίου αλλά και του στοιχειώδους ανθρωπισμού, είναι υπόθεση που οφείλει να απασχολεί όλους μας και τα όργανα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρώτα απ’ όλα.

Μέχρι σήμερα οι τοπικές αρχές, Δήμος και Νομαρχία, θεωρούσαν ότι το μεταναστευτικό ζήτημα θα επιλυθεί με αστυνομικές / στρατιωτικές μεθόδους και έτσι ενήργησαν. «Η πόλη θα καθαρίσει» έλεγαν. Αντιμετώπισαν το φαινόμενο αποκλειστικά με αστυνομικές επιδρομές, διώξεις, εκφοβισμό, ξυλοδαρμούς, με αποκορύφωμα την κατεδάφιση του καταυλισμού στην οδό Ευρώτα και την εκδίωξη των Αφγανών προσφύγων (καλοκαίρι του 2009) χωρίς καμμιά μέριμνα για τους περίπου χίλιους ανθρώπους που από τότε, θλιβερές σκιές, περιφέρονται πεινασμένοι, φοβισμένοι, άστεγοι στη πόλη μας εκλιπαρώντας πολλές φορές για ένα κομμάτι ψωμί, ένα κομμάτι πλαστικού για να προφυλαχτούν από τη βροχή και το κρύο.

Τι όφελος είχε από αυτές τις επιχειρήσεις η πόλη και οι άνθρωποί της; Εξαφανίστηκαν οι πρόσφυγες ή απλώς διασκορπίστηκαν στις γύρω περιοχές και μάλιστα καταδικασμένοι να ζουν σε ακόμη χειρότερες συνθήκες;

Η θέση μας είναι ότι η λύση και για τους πρόσφυγες και για την πόλη μας είναι η αλλαγή του καθεστώτος χορήγησης ασύλου που τους κρατά δέσμιους στην Ελλάδα (η δυνατότητα δηλαδή να ταξιδέψουν νόμιμα προς την Ε.Ε.) αλλά και η δημιουργία ανοιχτών κέντρων φιλοξενίας, όπου οι πρόσφυγες θα μπορούν να σιτίζονται, να διανυκτερεύουν, να έχουν πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη έτσι που όσο καιρό μένουν στον τόπο μας να μη περιφέρονται εξαθλιωμένοι έρμαια ντόπιων και ξένων κυκλωμάτων. Ας μην ξεχνάμε ότι το κράτος παίρνει χρήματα από την Ε.Ε. για κάθε πρόσφυγα που βρίσκεται στη χώρα και δεν έχει κάνει τίποτα για να βοηθήσει την κατάσταση και να δώσει ουσιαστική λύση στο πρόβλημα.

Οι πρόσφυγες/μετανάστες δεν είναι πρόβλημα, αλλά άνθρωποι με προβλήματα.