ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ - ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Σάββατο 19 Νοέμβρη 2011 ώρα 8:00μμ

Τίτλος: America America

Σκηνοθέτης: Elia Kazan

Πρωταγωνιστές: Στάθης Γιαλελής, Frank Wolff, Elena Karam, Lou Antonio, Katharine Balfour, Γιώργος Φούντας, Γρηγόρης Ροζάκης

Επιπλέον συντελεστές: Μάνος Χατζιδάκις

Κυκλοφορία: 1963

Διάρκεια ταινίας: 167'

Μια από τις ταινίες εκείνες που κάθε φορά που τις βλέπεις μοιάζει και πιο αληθινή χάρη στη δύναμη και την ομορφιά των εικόνων, αλλά και ζωντάνια των προσώπων της. Μια επική ταινία γύρω από τη μετανάστευση και τη ζωή των ανθρώπων που έφτιαξαν τη σημερινή Αμερική, που ο Ελία Καζάν γύρισε με βάση ένα μυθιστόρημά του εμπνευσμένο από τη ζωή ενός θείου του.

Αν σε ταινίες όπως το Ανατολικά της Εδέμ, Λάσπη στ’ αστέρια και Πυρετός στο αίμα ο Καζάν μας έδινε συγκλονιστικές εικόνες πτυχών της ζωής στη σύγχρονη Αμερική, στο Αμέρικα, Αμέρικα ο σκηνοθέτης στρέφεται για έμπνευση στις ρίζες της ίδιας της Αμερικής, σκιτσάροντας με τρόπο αξέχαστο το πορτρέτο ενός συνηθισμένου μετανάστη. Μόνο που ο μετανάστης αυτός είναι Έλληνας, και μάλιστα Έλληνας της Μικρασίας, που η καταπίεση και οι διωγμοί (όπως και με μετανάστες από πολλές άλλες χώρες) δημιουργούν από νωρίς μέσα του το αίσθημα της φυγής, της αναζήτησης μιας πιο ελεύθερης χώρας.

Μπορεί για τον Καζάν και την οικογένειά του η Αμερική να ήταν η ποθητή λύση, αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να κάνει κριτική σ’ αυτήν και στις ηθικές και άλλες αξίες της, ιδιαίτερα μάλιστα στις ταινίες που γύρισε μετά τη στάση του στην περίοδο του «μακαρθισμού» (και την απόφασή του να συνεργαστεί με την Επιτροπή Αντι-αμερικανικών Ενεργειών, αποκαλύπτοντας ονόματα φίλων και συνεργατών του), σε μία ίσως προσπάθεια εξιλέωσης, με αποτέλεσμα στη συνέχεια να γυρίσει τις πιο ώριμες ταινίες του. Στο πνεύμα της κριτικής αυτής είναι και οι σκηνές του φινάλε, με την άφιξη του Σταύρου στην Αμερική και το μάντρωμα των μεταναστών στο Έλις Άιλαντ, καθώς και οι τελικές εικόνες του Σταύρου να γυαλίζει παπούτσια κάπου στη Νέα Υόρκη, όπου ο Καζάν δίνει μια κάθε άλλο παρά ευχάριστη εικόνα του αμερικανικού ονείρου που για πολλούς μετανάστες παρέμεινε άπιαστο, σε σκηνές δοσμένες με την ειλικρίνεια, τη δύναμη και την ομορφιά που μόνο ένας μεγάλος καλλιτέχνης όπως αυτός μπορεί να συλλάβει.

Νίνος Φένεκ Μικελίδης

Σάββατο 5 Νοέμβρη 2011 ώρα 8:00μμ

Baran (2001)
Μεταφρασμένος Τίτλος: Βροχή
Διάρκεια 94'

Μια μονο αιθουσα δεχτηκε να προβαλλει την πρεμιερα της Βροχης κι αυτη δεν ειναι αλλη απ’ του Απολλωνα, επιδοτουμενου απ’ το Ελληνικο Κεντρο Κινηματογραφου. Ευτυχως! Αλλιως, πολυ δυσκολα θα βρισκοταν εστω και μισος κιν/φος για να προβαλλει το δυσκολο ομολογουμενως, πλην αριστουργηματικο Baran που δικαιωνει τον Majid Majidi, σκηνοθετη των ταινιων Το Χρωμα του Παραδεισου (συνεχιζει να προβαλλεται και αυτη την εβδομαδα) και Τα Παιδια του Παραδεισου που επισης προβληθηκαν στην Ελλαδα.

Η Baran (Βροχη), ειναι κορη του Najaf, Αφγανου εργατη μιας οικοδομης στην Τεχερανη που τραυματιζεται σε ενα απ’ τα συνηθισμενα εργατικα ατυχηματα και αδυνατει να δουλεψει για ενα διαστημα. Επειδη ομως η οικογενεια εχει αναγκη τα χρηματα, θα αναγκαστει να παρει τη θεση του πατερα της μεταμφιεσμενη σε αγορι. Η δουλεια της πεφτει βαρια, πραγμα που παρατηρει ο εργολαβος της οικοδομης κι ετσι την αντικαθιστα ο… καφετζης Latif, που δεν καλοβλεπει τη νεα του δουλεια και προσπαθει να κανει τη ζωη του «αγοριου» που ανελαβε τη θεση του δυσκολη. Αυτο ομως μεχρι να ανακαλυψει οτι προκειται για κοριτσι, πραγμα που θα φερει τα πανω κατω στη ζωη του με αποτελεσμα να κανει τα παντα γι’ αυτην σε μια αγαπη κρυφη και ανιδιοτελη…

Η δυσκολια και παραλληλα η ομορφια αυτης της ταινιας, εγκειται στο γεγονος οτι στοχος της δεν ειναι ο εντυπωσιασμος μεσω ακριβων σκηνικων, εντυπωσιακων κουστουμιων, μεγαλων ονοματων στο καστ και γρηγορης - δεμενης πλοκης, αλλα στις υπογειες και δυνατες ερμηνειες, την σκιαγραφηση μιας ολοκληρης κοινωνικης ταξης μεσα απ’ τους πραγματικους ηρωες της καθημερινοτητας, τους φτωχους Ιρανους οικοδομους και τους ακομα πιο φτωχους και κατατρεγμενους Αφγανους μεταναστες (φτηνα εργατικα χερια) «χωρις χαρτια» που φυτοζωουν δουλευοντας εξαντλητικα, χωρις ομως φτηνους μελοδραματισμους και με μια νοτα αισιοδοξιας μεχρι την τελευταια στιγμη. Η τελευταια μαλιστα στιγμη, ειναι τοσο δυνατη που μας ξυπνα αποτομα και μας προσγειωνει στην πραγματικοτητα που περιγραψαμε παραπανω. Η μικρουλα Baran, ριχνει την μπουργκα στο ομορφο προσωπο της και η φυση αντιδρα με μια δυνατη (λυτρωτικη;) βροχη.

Χωρις να λειπουν οι αναλαφρες, διασκεδαστικες στιγμες, η Baran - Βροχη ειναι μια μαλλον βαρια ταινια, πλην εξαιρετικης ομορφιας και δυναμης. Ο ερωτας των δυο νεων βιωνεται μεσα απ’ τα σιωπηλα βλεμματα, σε μια κοινωνια που καθε αλλο παρα ευνοει την συνυπαρξη δυο τοσο διαφορετικων -φαινομενικα- ανθρωπων καταφερνει ομως να συγκινησει για τον πλουτο και την ενταση των συναισθηματων που κρυβει και τα οποια γινονται φανερα μονο μεσα απ’ τα χαμηλωμενα ματια, τις βιαστικες ματιες, την προσπαθεια του μικρου Ιρανου να συναντα την αγαπημενη του ολο και πιο συχνα και την αυτοθυσια για να βοηθησει την οικογενεια της Αφγανης με οποιον τροπο μπορει.

Οι ερμηνειες των μικρων πρωταγωνιστων ειναι πολυ καλες, με την Zahra Bahrami (Baran) να δινει μαθηματα ερμηνειας σε επαγγελματιες, χωρις μαλιστα να ανοιγει το στομα της ουτε στιγμη. Πολυ καλος και ο νεαρος Hossein Abedini (Latif) πειθει τον θεατη για τις προθεσεις του.

Για μια ακομα φορα ο Ιρανικος κινηματογραφος μας δινει ενα αριστουργημα που φυσικα λιγοι θα δουν και πιθανοτατα θα ξεχαστει σε λιγες εβδομαδες (εκτος κι αν παρει το Οσκαρ οντας υποψηφια ταινια του Ιραν), λογω του χαμηλου μπατζετ, των αργων ρυθμων και φυσικα της μη προωθησης του απ’ τα εγχωρια κινηματογραφικα κυκλωματα… Κριμα, γιατι οπως εχει αποδειξει ο Majid Majidi με αυτη (που καποιοι θεωρουν ως την ωριμοτερη μεχρι τωρα δουλεια του) αλλα και τις προηγουμενες ταινιες του, ξερει να σκιαγραφει χαρακτηρες, να προσφερει δυνατες ποιητικες εικονες και φυσικα να μεγαλουργει με τα πενιχρα μεσα που διαθετει.

Η Baran - Βροχη δεν θα σας απογοητευσει, παραμενει ομως ταινια για λιγους σινεφιλ που θα θελησουν να γευτουν την ομορφια ενος αδιεξοδου ερωτα στην φτωχη Τεχερανη.

Γιαννης Δηρακης

Πηγή:http://www.cine.gr (ca 31/10/2011)

Σάββατο 22 Οκτώβρη 2011 8:00μμ

Gran Torino είναι το μοντέλο του σπορ αυτοκινήτου του Γουόλτ Κοβάλσκι (Κλιντ Ήστγουντ), προϊόν του εργοστασίου της Φορντ στο οποίο δούλεψε ως εργάτης στη γραμμή παραγωγής όλη του τη ζωή.

Ο Γουόλτ, πρόσφατα χήρος, δύστροπος με όλους, απομακρυσμένος από τους δύο γιούς του και τις οικογένειές τους, κατάφανα επικριτικός με την εμφάνιση και συμπεριφορά της έφηβης εγγονής του, η οποία επιθυμεί να αποκτήσει το gran torino του, ως δώρο ή ως κληρονομιά, έχει για μοναδικό σύντροφο ένα θυληκό λαμπραντόρ.

Μαζί με αυτόν το γέρο εργάτη της άλλοτε ακμάζουσας πρωτεύουσας της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Ντητρόητ, έχει φθαρεί και η γειτονιά στην οποία έζησε όλη του τη ζωή. Υποβαθμισμένη, με την εγκληματικότητα εμφανή στο δρόμο κάθε μέρα, έχει κατοικηθεί από κινέζους της φυλής Χμονγκ τους οποίους μισεί με όλη του την καρδιά και ιδιαίτερα τους διπλανούς του, που οι εκδηλώσεις της ζωής τους στις οποίες γίνεται μάρτυρας καθημερινά είναι επιβεβαίωση της κατωτερότητας - βαρβαρότητας των "κιτρινιάρηδων".

Το gran torino μαζί με το τυφέκιο Μ1, απομεινάρι από την θητεία του στον πόλεμο της Κορέας το 1952, και το αψεγάδιαστο γκαζόν της μπροστινής του αυλής, το οποίο φροντίζει σχεδόν με ψυχαναγκαστική επιμέλεια, είναι τα σύμβολα και ταυτόχρονα οι υλικές αφορμές αναπόλησης της περασμένης ακμής του.

Το gran torino Θα αποτελέσει όμως αφορμή και για το πλησίασμα με τους γείτονές του, όταν o Τσόου ο μικρός γιός της διπλανής οικογένειας θα προσπαθήσει να το κλέψει ως μέρος της τελετής μύησής του στην συμμορία που κυριαρχεί στους δρόμους της γειτονιάς. Μία μύηση που ο Τσόου δεν φαίνεται να πολυθέλει αλλά είναι αναγκασμένος να τη δεχτεί κάτω από τις πιέσεις του μεγαλύτερου ξαδέρφου του μέλους της συμμορίας, και απουσία του νεκρού πατέρα του που θα μπορούσε φυσικά και ψυχολογικά να τον στηρίξει στην εναντίωσή του.

Ευτυχώς για όλους ο Τσόου αποτυγχάνει παταγωδώς στο εγχείρημά του αφού πιάνεται στα πράσα από τον Γουόλτ. Ως έμπρακτη μεταμέλεια για την άνομη πράξη του η μητέρα του Τσόου τον αναγκάζει να κάνει ότι θελήματα θέλει ο Γουόλτ για μέρικές μέρες. Αυτό μαζί με το γεγονός ότι αντιστέκεται στη συμμορία που λυμένεται τη γειτονιά είναι αφορμή να αρχίσει να χτίζεται μια πιο οικεία σχέση με τους "κιτρινιάρηδες" γειτόνους του στη διάρκεια της οποίας, θα ανακαλύψει ότι απολαμβάνει την παρέα της πανέξυπνης μεγαλύτερης αδερφής του Τσόoυ, Σου, ότι μερικά από τα φαγητά τους είναι ιδιαίτερα νόστιμα και ότι οι ακατανόητες πολυλογούδες ασιάτισες που τα φτιάχνουν δεν είναι και τόσο "βάρβαρες".

Πιο καθοριστικό από τις κοινωνικές επαφές μαζί τους είναι το γεγονός ότι θα αναλάβει το ρόλο του απόντα πατέρα μέσα σε αυτή την οικογένεια. Ένα ρόλο οι υποχρεώσεις του οποίου θα αποτελέσουν και το όχημα της εξέλιξης της ιστορίας. Το ξεπέρασμα των προκαταλήψεών που τελικά θα κάνει τον Γουόλτ έναν καλύτερο άνθρωπο, δε γίνεται σε ένα αφηρημένο ακαδημαϊκό επίπεδο αλλά στην καθημερινή συναισθηματική ζύμωση με τον Τσόου και την αδερφή του Σου.

Προς το τέλος ίσως ο Γουόλτ να μας θυμίσει τον Κλιντ Ήστγουντ του Unforgiven. Μοναχικός ήρωας στο δρόμο προς την εκδίκηση και την καταστροφή. Μόνο επιφανειακά όμως αφού η τελική του επιλογή απέχει από αυτή ενός μοναχικού και απελπισμένου γέρου εκδικητή. Είναι περισσότερο η πράξη ενός αποφασισμένου για όλα πατέρα, παρακαταθήκη στην οικογένεια που αφήνει πίσω. Την οικογένεια του Τσόου και της Σου.

Από το Σάββατο 22/10 και κάθε δεύτερο Σάββατο στις 8:00μμ προβολές ταινιών στο στέκι της κίνησης Ιωάννου Βλάχου 19

Η  είσοδος είναι ελεύθερη.

Θα προβληθούν οι παρακάτω ταινίες:

  • 22/10/2011 Gran Torino
  • 5/11/2011 Βροχή
  • 19/11/2011 America America
  • 3/12/2011 Ο δρόμος προς τη δύση
  • 17/12/2011 Persepolis