ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

Συλλογή ρούχων για τους άστεγους πρόσφυγες και μετανάστες
Print PDF

Μαζεύουμε ρούχα (κυρίως κουβέρτες, παπλώματα και υπνόσακους) για τους άστεγους πρόσφυγες και μετανάστες.

Σαββάτο 7/1/2012 και 14/1/2012

Στον Έσπερο (πλατεία Γεωργίου) και στο Στέκι της Κίνησης (Ιωάννου Βλάχου 19)

Από τις 10.30 έως τις 12.30

Μετά τις «σκούπες» της Αστυνομίας στο παλιό εργοστάσιο της Πειραϊκής-Πατραϊκής και το κάψιμο των ρούχων των προσφύγων που έχουν βρει καταφύγιο εκεί, και για να μη θρηνήσουμε κι άλλα θύματα του κρύου και της κακοκαιρίας που έρχεται, υπάρχει μεγάλη ανάγκη από ρούχα και σκεπάσματα

ΚΙΝΗΣΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΣΤΩΝ/ΤΡΙΩΝ ΠΑΤΡΑΣ

Προβολή Ταινίας - Persepolis
Print PDF

Σάββατο 17 Δεκέμβρη 2011 ώρα 8:00μμ

Στην Τεχεράνη της δεκαετίας του 1970, η μικρή Marjane μεγαλώνει στο τέλος της δυναστείας του Σάχη, παρατηρώντας με τα μεγάλα μάτια της και την αθωότητα του μικρού παιδιού τα κακώς κείμενα της κοινωνίας της. Μέσα από τα μέλη της οικογένειάς της, σκεπτόμενων ανθρώπων που επιθυμούν την κοινωνικοπολιτική αλλαγή, βιώνει την Ισλαμική Επανάσταση του Χομεϊνί και την ανατροπή του παλιού καθεστώτος. Αρνείται να συμβιβαστεί με τη νέα τάξη πραγμάτων και στην αρχή της εφηβείας της φυγαδεύεται στην Αυστρία για ασφάλεια από τους ίδιους τους γονείς της. Εκεί, γνωρίζει από πρώτο χέρι τα καλά και τα κακά της ευρωπαϊκής κουλτούρας, μορφώνεται, κινδυνεύει να πεθάνει στο δρόμο και επιστρέφει στο σπίτι της μετά από λίγα χρόνια, πιο συνειδητοποιημένη αλλά και σε βαριά κατάθλιψη, μόνο και μόνο για να αντιμετωπίσει εκ νέου τη στυγνή πραγματικότητα της ισλαμικής Τεχεράνης, μέχρι την επόμενη (και τελευταία μέχρι σήμερα) μετανάστευσή της στο Παρίσι.

Έχοντας στις αποσκευές του αρκετά βραβεία ως τώρα (με σημαντικότερο το βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στις φετινές Κάνες και την υποψηφιότητα για το Χρυσό Φοίνικα), το «Persepolis» δικαιώνει σε μεγάλο βαθμό τη φήμη του, όχι τόσο για την πολιτική διαλεκτική του, όσο για την αφοπλιστική ειλικρίνειά του. Βασισμένο στις ομότιτλες σκιτσαρισμένες (διάσημες, πια) αυτοβιογραφικές ιστορίες της ίδιας της Marjane Satrapi, που συσκηνοθετεί και συνυπογράφει το σενάριο με τον Vincent Paronnaud, το γλυκόπικρο αυτό animation αποδεικνύει ότι ο όρος 'ενήλικο κινούμενο σχέδιο' δεν είναι οξύμωρο σχήμα. Ένα ασπρόμαυρο ημερολόγιο, το οποίο καταφέρνει με την ουσιαστική και, ενίοτε, χιουμοριστική σκηνοθεσία και το απλό σχέδιό του να μεταφέρει όλες τις αγωνίες και τα όνειρα ενός νέου ανθρώπου που μεγαλώνει σε αντίξοες συνθήκες, κάτι που μεγεθύνεται από το γεγονός ότι εδώ αφορά μια γυναίκα στον ισλαμικό κόσμο. Από νωρίς διαφαίνεται ξεκάθαρα ότι η Satrapi δεν έχει σαν πρωταρχικό της σκοπό την πολιτική καταγγελία, αλλά την εκ βαθέων εξομολόγηση όλων αυτών των περιστατικών και συνθηκών που την έκαναν αυτό που είναι σήμερα. Κι εκεί είναι που κερδίζει το στοίχημα και μας αποζημιώνει.

Πηγή www.cinemanews.gr

Προβολή Ταινίας - Ο δρόμος προς τη Δύση
Print PDF

Σάββατο 3 Δεκέμβρη 2011 ώρα 8:00μμ

Μια περιπλάνηση στις ζωές κάποιων από τους χιλιάδες λαθρομετανάστες* της Αθήνας, παράλληλη με την περιπλάνηση της Ιρίνα αναζητώντας την εξασφανισμένη φίλη της. Η Ιρίνα είναι μια γυναίκα από την πρώην Σοβιετική Ένωση που αναζητώντας μια καλύτερη ζωή έχει πέσει θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Περιφερόμενη στην Αθήνα αναζητά την εξαφανισμένη φίλη της και ξεδιπλώνει την ιστορία της μέσα από εξομολογήσεις και αναμνήσεις. Ταυτόχρονα βλέπουμε τις προσωπικές αφηγήσεις βασανισμένων μεταναστών που επίσης βρέθηκαν στην Ελλάδα αναζητώντας τη γη της επαγγελίας.

Η πρώτη ταινία του Κυριάκου Κατζουράκη είναι ένα ντοκιμαντέρ διαφορετικό απ’ότι έχουμε συνηθίσει. Ο διακεκριμένος εικαστικός δοκιμάζει τις δυνάμεις του σε ένα δύσκολο θέμα, αυτό της λαθρομετανάστευσης. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον με τη σωστή ενσωμάτωση έντονων στοιχείων μυθοπλασίας, ενώ σημαντικό ρόλο παίζει και η άρτια παρουσία της Κάτιας Γέρου ως συνδετικού κρίκου μεταξύ των ιστοριών. Αυτό που δίνει όμως «χαρακτήρα» στην ταινία είναι η υιοθέτηση της ιδιαίτερης αισθητικής ματιά του σκηνοθέτη, όπως η παρουσία της ζωγραφικής στα πλάνα. Βραβευμένη στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης με το βραβείο κριτικών FIPRESCI, η ταινία απέσπασε το Νοέμβριο του 2003 πάλι στη Θεσσαλονίκη το πρώτο Κρατικό βραβείο καλύτερου Ντοκιμαντέρ. Όμως εκτός από τις Ελληνικές βραβεύσεις, η ταινία διαθέτει και διεθνείς περγαμηνές όπως η συμμετοχή της στα Φεστιβάλ του Λοκάρνο, του Μόντρεαλ και στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Γιαμαγκάτα.

Πηγή: www.cinemanews.gr

* Ο όρος λαθρομετανάστης από το προτότυπο είναι ένας χαρακτηρισμός των προσφύγων και μεταναστών με τον οποίο η κίνηση διαφωνεί.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΑΤΖΟΥΡΑΚΗΣ

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1944. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ) και στην Αγγλία ( St. Martins School of Art)

1967-68 έπαιξε στην ταινία του Δ. Θέου "Κιέριων"
1969 ιδρυτικό μέλος της ομάδας "5 νέοι Έλληνες Ρεαλιστές".
Έζησε στην Αγγλία τα χρόνια 1972 - 1985.
Με επιμέλεια του Eduardo Paolozzi οργανώθηκε το 1976 έκθεση στη Serpentine Gallery - Arts Council
1971 Σκηνογράφησε στον κινηματογράφο το Προξενιό της Άννας του Π.Βούλγαρη και έκανε τα κοστούμια στις Μέρες του '36 του Θ.Αγγελόπουλου.
Eργάζεται μόνιμα στην Ελλάδα από το 1986.
1996 -2002 Διευθύνει το εικαστικό εργαστήριο του Υπουργείου Πολιτισμού στον Δήμο του Αιγάλεω.
1988 - 2007 Συνεργάζεται με το Θέατρο Τέχνης σε 20 παραστάσεις.
Συνεργάτης της ομάδας χορού Οκτάνα το1993 και του Β. Αρδίτη το 1989.
Αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στην XI Biennale de Paris το 1980 και στην Biennale Sao Paulo το 1979.
Από το 2006 είναι τακτικός καθηγητής στην ΣΚΤ του ΑΠΘ.
Από το 1991 με την ΟΜΑΔΑ ΤΕΧΝΗΣ δουλεύει συστηματικά πάνω στις σχέσεις της ζωγραφικής με το θέατρο, τη μουσική, την φωτογραφία και τον κινηματογράφο.
1991 "Τέμπλο- Οίκος ενοχής" -κατασκευή, ζωγραφική, θέατρο
1997 " Προσωπογραφία" - κατασκευή, ζωγραφική, θέατρο
1999 "Ιερά οδός" - κατασκευή, ζωγραφική, φωτογραφία, μουσική
2002 "Ο δρόμος προς τη Δύση" - Culture 2000 - σύνθετο έργο, ζωγραφική, θέατρο,
2003 " Ο δρόμος προς τη Δύση" 1ο Βραβείο ντοκιμαντέρ και βραβείο διεθνούς ένωσης κριτικών κινηματογράφου - Thessaloniki, Montreal, Yamagata, New York, Locarno, Instabul, Sicago, Paris
2005 Γλυκιά μνήμη,
2009 Μικρές εξεγέρσεις,

Προβολή Ταινίας - America America
Print PDF

Σάββατο 19 Νοέμβρη 2011 ώρα 8:00μμ

Τίτλος: America America

Σκηνοθέτης: Elia Kazan

Πρωταγωνιστές: Στάθης Γιαλελής, Frank Wolff, Elena Karam, Lou Antonio, Katharine Balfour, Γιώργος Φούντας, Γρηγόρης Ροζάκης

Επιπλέον συντελεστές: Μάνος Χατζιδάκις

Κυκλοφορία: 1963

Διάρκεια ταινίας: 167'

Μια από τις ταινίες εκείνες που κάθε φορά που τις βλέπεις μοιάζει και πιο αληθινή χάρη στη δύναμη και την ομορφιά των εικόνων, αλλά και ζωντάνια των προσώπων της. Μια επική ταινία γύρω από τη μετανάστευση και τη ζωή των ανθρώπων που έφτιαξαν τη σημερινή Αμερική, που ο Ελία Καζάν γύρισε με βάση ένα μυθιστόρημά του εμπνευσμένο από τη ζωή ενός θείου του.

Αν σε ταινίες όπως το Ανατολικά της Εδέμ, Λάσπη στ’ αστέρια και Πυρετός στο αίμα ο Καζάν μας έδινε συγκλονιστικές εικόνες πτυχών της ζωής στη σύγχρονη Αμερική, στο Αμέρικα, Αμέρικα ο σκηνοθέτης στρέφεται για έμπνευση στις ρίζες της ίδιας της Αμερικής, σκιτσάροντας με τρόπο αξέχαστο το πορτρέτο ενός συνηθισμένου μετανάστη. Μόνο που ο μετανάστης αυτός είναι Έλληνας, και μάλιστα Έλληνας της Μικρασίας, που η καταπίεση και οι διωγμοί (όπως και με μετανάστες από πολλές άλλες χώρες) δημιουργούν από νωρίς μέσα του το αίσθημα της φυγής, της αναζήτησης μιας πιο ελεύθερης χώρας.

Μπορεί για τον Καζάν και την οικογένειά του η Αμερική να ήταν η ποθητή λύση, αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να κάνει κριτική σ’ αυτήν και στις ηθικές και άλλες αξίες της, ιδιαίτερα μάλιστα στις ταινίες που γύρισε μετά τη στάση του στην περίοδο του «μακαρθισμού» (και την απόφασή του να συνεργαστεί με την Επιτροπή Αντι-αμερικανικών Ενεργειών, αποκαλύπτοντας ονόματα φίλων και συνεργατών του), σε μία ίσως προσπάθεια εξιλέωσης, με αποτέλεσμα στη συνέχεια να γυρίσει τις πιο ώριμες ταινίες του. Στο πνεύμα της κριτικής αυτής είναι και οι σκηνές του φινάλε, με την άφιξη του Σταύρου στην Αμερική και το μάντρωμα των μεταναστών στο Έλις Άιλαντ, καθώς και οι τελικές εικόνες του Σταύρου να γυαλίζει παπούτσια κάπου στη Νέα Υόρκη, όπου ο Καζάν δίνει μια κάθε άλλο παρά ευχάριστη εικόνα του αμερικανικού ονείρου που για πολλούς μετανάστες παρέμεινε άπιαστο, σε σκηνές δοσμένες με την ειλικρίνεια, τη δύναμη και την ομορφιά που μόνο ένας μεγάλος καλλιτέχνης όπως αυτός μπορεί να συλλάβει.

Νίνος Φένεκ Μικελίδης

Προβολή Ταινίας - Baran
Print PDF

Σάββατο 5 Νοέμβρη 2011 ώρα 8:00μμ

Baran (2001)
Μεταφρασμένος Τίτλος: Βροχή
Διάρκεια 94'

Μια μονο αιθουσα δεχτηκε να προβαλλει την πρεμιερα της Βροχης κι αυτη δεν ειναι αλλη απ’ του Απολλωνα, επιδοτουμενου απ’ το Ελληνικο Κεντρο Κινηματογραφου. Ευτυχως! Αλλιως, πολυ δυσκολα θα βρισκοταν εστω και μισος κιν/φος για να προβαλλει το δυσκολο ομολογουμενως, πλην αριστουργηματικο Baran που δικαιωνει τον Majid Majidi, σκηνοθετη των ταινιων Το Χρωμα του Παραδεισου (συνεχιζει να προβαλλεται και αυτη την εβδομαδα) και Τα Παιδια του Παραδεισου που επισης προβληθηκαν στην Ελλαδα.

Η Baran (Βροχη), ειναι κορη του Najaf, Αφγανου εργατη μιας οικοδομης στην Τεχερανη που τραυματιζεται σε ενα απ’ τα συνηθισμενα εργατικα ατυχηματα και αδυνατει να δουλεψει για ενα διαστημα. Επειδη ομως η οικογενεια εχει αναγκη τα χρηματα, θα αναγκαστει να παρει τη θεση του πατερα της μεταμφιεσμενη σε αγορι. Η δουλεια της πεφτει βαρια, πραγμα που παρατηρει ο εργολαβος της οικοδομης κι ετσι την αντικαθιστα ο… καφετζης Latif, που δεν καλοβλεπει τη νεα του δουλεια και προσπαθει να κανει τη ζωη του «αγοριου» που ανελαβε τη θεση του δυσκολη. Αυτο ομως μεχρι να ανακαλυψει οτι προκειται για κοριτσι, πραγμα που θα φερει τα πανω κατω στη ζωη του με αποτελεσμα να κανει τα παντα γι’ αυτην σε μια αγαπη κρυφη και ανιδιοτελη…

Η δυσκολια και παραλληλα η ομορφια αυτης της ταινιας, εγκειται στο γεγονος οτι στοχος της δεν ειναι ο εντυπωσιασμος μεσω ακριβων σκηνικων, εντυπωσιακων κουστουμιων, μεγαλων ονοματων στο καστ και γρηγορης - δεμενης πλοκης, αλλα στις υπογειες και δυνατες ερμηνειες, την σκιαγραφηση μιας ολοκληρης κοινωνικης ταξης μεσα απ’ τους πραγματικους ηρωες της καθημερινοτητας, τους φτωχους Ιρανους οικοδομους και τους ακομα πιο φτωχους και κατατρεγμενους Αφγανους μεταναστες (φτηνα εργατικα χερια) «χωρις χαρτια» που φυτοζωουν δουλευοντας εξαντλητικα, χωρις ομως φτηνους μελοδραματισμους και με μια νοτα αισιοδοξιας μεχρι την τελευταια στιγμη. Η τελευταια μαλιστα στιγμη, ειναι τοσο δυνατη που μας ξυπνα αποτομα και μας προσγειωνει στην πραγματικοτητα που περιγραψαμε παραπανω. Η μικρουλα Baran, ριχνει την μπουργκα στο ομορφο προσωπο της και η φυση αντιδρα με μια δυνατη (λυτρωτικη;) βροχη.

Χωρις να λειπουν οι αναλαφρες, διασκεδαστικες στιγμες, η Baran - Βροχη ειναι μια μαλλον βαρια ταινια, πλην εξαιρετικης ομορφιας και δυναμης. Ο ερωτας των δυο νεων βιωνεται μεσα απ’ τα σιωπηλα βλεμματα, σε μια κοινωνια που καθε αλλο παρα ευνοει την συνυπαρξη δυο τοσο διαφορετικων -φαινομενικα- ανθρωπων καταφερνει ομως να συγκινησει για τον πλουτο και την ενταση των συναισθηματων που κρυβει και τα οποια γινονται φανερα μονο μεσα απ’ τα χαμηλωμενα ματια, τις βιαστικες ματιες, την προσπαθεια του μικρου Ιρανου να συναντα την αγαπημενη του ολο και πιο συχνα και την αυτοθυσια για να βοηθησει την οικογενεια της Αφγανης με οποιον τροπο μπορει.

Οι ερμηνειες των μικρων πρωταγωνιστων ειναι πολυ καλες, με την Zahra Bahrami (Baran) να δινει μαθηματα ερμηνειας σε επαγγελματιες, χωρις μαλιστα να ανοιγει το στομα της ουτε στιγμη. Πολυ καλος και ο νεαρος Hossein Abedini (Latif) πειθει τον θεατη για τις προθεσεις του.

Για μια ακομα φορα ο Ιρανικος κινηματογραφος μας δινει ενα αριστουργημα που φυσικα λιγοι θα δουν και πιθανοτατα θα ξεχαστει σε λιγες εβδομαδες (εκτος κι αν παρει το Οσκαρ οντας υποψηφια ταινια του Ιραν), λογω του χαμηλου μπατζετ, των αργων ρυθμων και φυσικα της μη προωθησης του απ’ τα εγχωρια κινηματογραφικα κυκλωματα… Κριμα, γιατι οπως εχει αποδειξει ο Majid Majidi με αυτη (που καποιοι θεωρουν ως την ωριμοτερη μεχρι τωρα δουλεια του) αλλα και τις προηγουμενες ταινιες του, ξερει να σκιαγραφει χαρακτηρες, να προσφερει δυνατες ποιητικες εικονες και φυσικα να μεγαλουργει με τα πενιχρα μεσα που διαθετει.

Η Baran - Βροχη δεν θα σας απογοητευσει, παραμενει ομως ταινια για λιγους σινεφιλ που θα θελησουν να γευτουν την ομορφια ενος αδιεξοδου ερωτα στην φτωχη Τεχερανη.

Γιαννης Δηρακης

Πηγή:http://www.cine.gr (ca 31/10/2011)