ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ 2011

Δελτίο Τύπου 2/3/2011
Print PDF

Για τρίτη φορά στην πόλη μας γινόμαστε μάρτυρες του ίδιου, τραγικού σκηνικού: εξαθλιωμένος πρόσφυγας συνθλίβεται σε «τυχαία» σύγκρουση φορτηγών, σταματημένων σε φανάρι. Κι αν αυτή τη φορά ο τραυματισμός του δεν απέβη μοιραίος, δεν συνέβη το ίδιο στο πρόσφατο παρελθόν, δε θα συμβεί το ίδιο στο μέλλον. Παράλληλα, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη τριακόσοι μετανάστες βρίσκονται για 37η μέρα σε απεργία πείνας διεκδικώντας τη νομιμοποίηση που έχασαν λόγω έλλειψης ενσήμων. Στα Προπύλαια Αφγανοί πρόσφυγες πολέμου βρίσκονται σε απεργία πείνας πάνω από δύο μήνες, διεκδικώντας άσυλο όπως ορίζει η συνθήκη της Γενεύης για τους πρόσφυγες. Όλοι πλέον αντιμετωπίζουν άμεσο κίνδυνο για την ίδια τους τη ζωή.

Σε όλες τις περιπτώσεις ο θύτης είναι κοινός: είναι η συγκεκριμένη μεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους. Άνθρωποι που εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους κυνηγημένοι από τον πόλεμο και τα δικτατορικά καθεστώτα, αναζητώντας τη γη της επαγγελίας, βρίσκονται αντιμέτωποι με την αδιαφορία, τη ρατσιστική πολιτική, τον κυνισμό του κράτους. Το θεσμικό αδιέξοδο και η απόγνωση είναι οι αιτίες που οδηγούν τον πρόσφυγα να διακινδυνεύσει τη ζωή του πηδώντας σε ένα φορτηγό, που οδηγούν το μετανάστη σε έναν αγώνα τόσο σκληρό όσο η απεργία πείνας.

Αν δεν θέλουμε να θρηνήσουμε νέα θύματα, η ελληνική πολιτεία πρέπει επιτέλους να αλλάξει στάση. Η Κίνηση Υπεράσπισης των Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών εκφράζει την αλληλεγγύη της στους πρόσφυγες και μετανάστες που αγωνίζονται και απαιτεί:

  • τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα
  • τη χορήγηση ασύλου σε όλους τους πρόσφυγες που προέρχονται από εμπόλεμες χώρες
  • την κατάργηση της συνθήκης Δουβλίνο ΙΙ

Μας λένε ότι «δεν χωράνε» άλλοι μετανάστες. Χωράνε μήπως άλλοι νεκροί;

Δελτίο Τύπου 16/2/2011
Print PDF

Θέμα: ‘Εκκαθάριση’ παραπηγμάτων προσφύγων στην παραλία της Ακτής Δυμαίων

Σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη 300 μετανάστες που διαβιούν και εργάζονται επί σειρά ετών στην Ελλάδα βρίσκονται στην 22η ημέρα απεργίας πείνας, ζητώντας το αυτονόητο νομιμοποίηση και αξιοπρέπεια.

Στην Πάτρα δεν χρειάζεται να μπουν επίσημα σε απεργία πείνας, πεινάνε ήδη, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζουν τις επιχειρήσεις «εκκαθάρισης» από τις τοπικές αρχές.

Οι επιχειρήσεις «εκκαθάρισης» ξεκίνησαν από την παραλία της Ακτής Δυμαίων. Συνεργεία καθαρισμού κατεδάφισαν τα υποτυπώδη παραπήγματα που υπήρχαν για στοιχειώδη προστασία τους από το κρύο και την υγρασία ενώ παράλληλα με την γνωστή βαρβαρότητα έκαψαν όλα τα υπάρχοντα τους (κουβέρτες, παπλώματα, στρώματα κ.α).

Για ακόμη μια φορά, οι πρόσφυγες πολέμων, ανάμεσά τους και ανήλικοι, εκδιώκονται. Πίσω στη πατρίδα τους ήταν οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ που τους ανάγκασαν να φύγουν με την απειλή των όπλων. Εδώ, στη πόλη μας, είναι οι μπουλντόζες του Δήμου (ή της Περιφέρειας). Και πάλι, οι τοπικές αρχές αρνούνται να σταθούν σοβαρά και υπεύθυνα απέναντι σε αυτό το θέμα και το μόνο που θέλουν είναι να το βάλουν κάτω από το χαλί, τουλάχιστον μέχρι το καρναβάλι! Ντροπή!

Λύσεις και προτάσεις υπάρχουν και έχουν κατατεθεί, τόσο από εμάς αλλά και από άλλους φορείς που ασχολούνται με το μεταναστευτικό σε επίπεδο εθνικής πολιτικής αλλά και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Χρήματα μπορούν να βρεθούν για αυτό το σκοπό, άλλωστε το Ευρωπαϊκό Ταμείο Προσφύγων έχει χρηματοδοτήσει την Ελλάδα με 14 εκατομμύρια Ευρώ για την περίοδο 2008-20111. Το ποσό αυτό προορίζεται για την χρηματοδότηση της υποδοχής και την ένταξης αιτούντων άσυλο και προσφύγων. Υπάρχει η πολιτική βούληση για να αξιοποιηθούν αυτές οι δυνατότητες; Η μήπως θα συνεχιστεί η στάση του προηγούμενου δημάρχου που πέταγε τη μπάλα στην εξέδρα;

Δελτίο Τύπου 10/2/2011
Print PDF

Οι 300 μετανάστες βρίσκονται ήδη στην 15η μέρα απεργίας πείνας. Ο αγώνας τους για αξιοπρέπεια και νομιμοποίηση είναι ο αγώνας χιλιάδων μεταναστών που βρίσκονται στη χώρα μας χωρίς κανένα εργασιακό, κοινωνικό και πολιτικό δικαίωμα. Είναι ο αγώνας χιλιάδων εργαζομένων που πλήττονται καθημερινά από τις επιλογές της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μετά το φιάσκο της οργανωμένης επικοινωνιακής υπονόμευσης του αγώνα τους από την κυβέρνηση δια των ΜΜΕ των πρώτων ημερών γίνεται φανερό ότι ο σκοπός αυτής της επίθεσης δεν ήταν ούτε το άσυλο ούτε η διασάλευση της τάξης. Ήταν οι ίδιοι οι μετανάστες και η κοινωνία που αντιστέκεται. Δεκάδες εστίες αντίστασης, από την απεργία πείνας των μεταναστών έως τις απεργίες των εργαζομένων ενάντια στα σχέδια της τρόικας και της κυβέρνησης και τις απολύσεις, από την πάλη των κατοίκων της Κερατέας ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή έως την οργανωμένη κοινωνική ανυπακοή των οδηγών στα διόδια και τις εθνικές οδούς έχουν τον ίδιο παρονομαστή. Τον αγώνα των εργαζομένων για μια αξιοπρεπή και δίκαιη ζωή.

Οι μετανάστες δεν είναι μόνοι τους. Είναι μαζί τους όλοι όσοι νιώθουν την εξουσία να τους φορτώνει τις ευθύνες της κρίσης χωρίς να φταίνε.

Είμαστε μαζί τους γιατί ξέρουμε ότι ο δικός τους αγώνας είναι και δικός μας.